Ο στόλος – «κουνουπιών» του Ιράν (Mosquito Fleet) λειτουργεί ως χειρουργικό νυστέρι στα χέρια της Τεχεράνης, που είναι ικανή να κλείσει τις αρτηρίες της παγκόσμιας αγοράς μέσα σε λίγες ώρες
Τα Στενά του Hormuz δεν είναι απλώς ένα στενό πέρασμα της παγκόσμιας οικονομίας, από το οποίο διέρχεται περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πετρελαίου.
Σήμερα, αποτελεί το τέλειο φυσικό περιβάλλον για έναν ασύμμετρο πόλεμο, όπου η πολυδάπανη δύναμη των αμερικανικών αεροπλανοφόρων παραλύει μπροστά στη γεωμετρία των ρηχών υδάτων.
Ενώ τα ραντάρ του Πενταγώνου σαρώνουν τον ουρανό αναζητώντας βαλλιστικές τροχιές, η κύρια απειλή παραμονεύει στα βρώμικα νερά του βυθού.
Ο στόλος – «κουνουπιών» του Ιράν (Mosquito Fleet) λειτουργεί ως χειρουργικό νυστέρι στα χέρια της Τεχεράνης, που είναι ικανή να κλείσει τις αρτηρίες της παγκόσμιας αγοράς μέσα σε λίγες ώρες.
Ghadir: Το χάλκινο φάντασμα των 30 μέτρων
Η βάση της υποθαλάσσιας κυριαρχίας του Ιράν σχηματίζεται από τα υποβρύχια της κλάσης Ghadir.
Πρόκειται για καθαρό μινιμαλισμό μηχανικής.
Το μήκος τους φτάνει τα 29 μέτρα και το βάρος τα 120 τόνους.
Για σύγκριση, ένα τυπικό επιθετικό υποβρύχιο μοιάζει με φάλαινα μπροστά σε πιράνχα.
Ακριβώς αυτό το μικρό μέγεθος επιτρέπει στους Ιρανούς να κινούνται σε περιοχές όπου η ηλεκτρονική παρακολούθηση του ΝΑΤΟ χάνει την αποτελεσματικότητά της.
Οι ταραγμένες θάλασσες, η πυκνή κίνηση εμπορικών πλοίων και ο θόρυβος από την εξόρυξη πετρελαίου μετατρέπουν το Hormuz σε «άγνωστο σημείο» για υδροακουστικά συστήματα.
Η χαμηλή μάζα και το πετρελαιοηλεκτρικό σύστημα καθιστούν το Ghadir σχεδόν αθόρυβο, συγχωνευόμενο με την υφή του βυθού.
Όπως εξηγεί ο γεωλόγος Mikhail Egorov, ειδικός στην έρευνα και εξερεύνηση υδρογονανθράκων: Δεν είναι απλό πλοίο, είναι αυτόνομος ορυμαγδός.
Ο στόχος του δεν είναι η μονομαχία με ένα αντιτορπιλικό, αλλά η κρυφή τοποθέτηση ‘’δώρων’’ (σ.σ. νάρκες) στις πορείες των δεξαμενόπλοιων.
Η ανίχνευσή τους σε αυτές τις συνθήκες είναι έργο Σίσυφου».
Η Τεχεράνη εκπαιδεύει τα πληρώματα χρόνια για να λειτουργούν σε ακραίες συνθήκες ρηχών υδάτων.
Το Ιράν χαρτογραφούσε μεθοδικά κάθε μέτρο των ρηχών περιοχών.
Αυτά τα σκάφη μπορούν να εκτοξεύουν τορπίλες, αλλά το κύριο όπλο τους είναι τα νάρκες.
Η νυχτερινή τοποθέτηση δεκάδων ναρκών σε ένα στενό πέρασμα εξασφαλίζει την παράλυση της ναυσιπλοΐας για εβδομάδες.
Ασύμμετρος πόλεμος - Γιατί τα αεροπλανοφόρα είναι αδύναμα
Στο οπλοστάσιο του Ιράν υπάρχουν επίσης ισχυρότερα μέσα, όπως τα υποβρύχια Fateh (600 τόνων) και τα παλιά σοβιετικά Warszawynok (Project Kilo).
Ωστόσο, σε συνθήκες Hormuz οι μεγάλες πλατφόρμες γίνονται ευάλωτοι στόχοι.
Η στρατηγική του Ιράν βασίζεται σε μια «απρόσμενη απειλή», συνδυάζοντας μίνι υποβρύχια, ταχύτατα σκάφη kamikaze και μέσα μεταφοράς καταδρομέων. Αντί για ένα ακριβό πλοίο, δημιουργείται ένας στόλος εκατοντάδων φθηνών και επικίνδυνων «κεντριών».
Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι οι κλασικές αεράμυνες και ανθυποβρυχιακές άμυνες είναι σχεδόν άχρηστες απέναντί τους.
Τα ιρανικά πυραυλικά συστήματα έχουν ήδη αποδείξει ότι η εμβέλειά τους υπερβαίνει τις προβλέψεις, αυξάνοντας την ανησυχία του Πενταγώνου.
Αλλά αν ο πύραυλος μπορεί να αναχαιτιστεί από Patriot, η νάρκη ενός μικρού υποβρυχίου στον πολυσύχναστο διάδρομο είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί άμεσα.
Και όσο διαρκεί η εκκαθάριση, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται.
Ο Artem Loginov, οικονομολόγος, σημειώνει: Κάθε σοβαρή κλιμάκωση στην περιοχή οδηγεί άμεσα σε κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Το Ιράν το κατανοεί και χρησιμοποιεί τα υποβρύχια του ως εργαλείο γεωπολιτικού εκβιασμού.
Η οικονομία είναι πρωταρχικής σημασίας όπλο.
Κουρτίνα με νάρκες στα δεξαμενόπλοια
Ο κύριος στόχος της Τεχεράνης δεν είναι η βύθιση του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Gerald Ford.
Το κόστος είναι υπερβολικό και θα προκαλούσε πυρηνική αντίδραση.
Στόχος είναι η απόδειξη ότι η ναυσιπλοΐα στο στενό μπορεί να σταματήσει οποιαδήποτε στιγμή με την βούληση του Ιράν.
Τα μίνι υποβρύχια είναι το ιδανικό εργαλείο για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πρόσβασης.
Ενώ οι δυτικές συμμαχίες δοκιμάζονται και οι ειδικοί αναρωτιούνται για τη συνοχή του ΝΑΤΟ, τα υποβρύχια της κλάσης Ghadir παραμένουν σε υπηρεσία, μετατρέποντας το Ηormuz.
Ο Alexey Chernov, αναλυτής της αγοράς πετρελαϊκών προϊόντων, υπογραμμίζει: «Το υποθαλάσσιο δυναμικό του Ιράν συχνά υποτιμάται επειδή η προσοχή στρέφεται στους πυραύλους.
Αλλά είναι η υποθαλάσσια διάσταση που αποτελεί την πιο λεπτή μεταβλητή σε αυτή την εξίσωση».
Τα σύγχρονα δυτικά συστήματα υδροακουστικής επιτήρησης είναι σχεδιασμένα για μεγάλους στόχους στον ωκεανό. Στο Hormuz, ασφυκτιούν λόγω θορύβου.
Το Ιράν παίζει με το πλεονέκτημά του, χρησιμοποιώντας τη γεωγραφία ως όπλο.
Κάθε δεξαμενόπλοιο που περνά είναι δυνητικός όμηρος ενός σιδερένιου φαντάσματος βάρους μικρότερου από τον κινητήρα του.
Αυτή η «μαθηματική τρομοκρατία» λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από κάθε διπλωματική νότα.
Πονοκέφαλος ΗΠΑ για τα ... πιράνχας
Να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταστρέψουν τα υποβρύχια στις βάσεις τους.
Το Ιράν χρησιμοποιεί υπόγειες και ορεινές αποθήκες, με διασπορά κατά μήκος της ακτής.
Ένα στοχευμένο πλήγμα απαιτεί γενικό πόλεμο, για τον οποίο η Ουάσιγκτον δεν είναι έτοιμη.
Αναλυτές εκτιμούν ότι χρειάζονται 24-48 ώρες για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό ναρκοπέδιο στο Hormuz.
Η συνοδεία πολεμικών πλοίων λειτουργεί απέναντι σε πειρατικά σκάφη, αλλά όχι ενάντια σε νάρκες ή κρυφές τορπίλες.
Η εκκαθάριση υπό πυρά από παράκτιες βάσεις είναι σχεδόν αδύνατη χωρίς καταστολή όλης της ιρανικής άμυνας.
Τα Στενά του Hormuz παραμένουν ένας κρίσιμος γεωπολιτικός κόμβος, όπου η ασύμμετρη δύναμη, η γεωγραφία και η στρατηγική υπομονή του Ιράν δημιουργούν ένα υποθαλάσσιο παιχνίδι ισχύος που υπερβαίνει την τεχνολογική υπεροχή των μεγάλων δυνάμεων.
www.bankingnews.gr
Σήμερα, αποτελεί το τέλειο φυσικό περιβάλλον για έναν ασύμμετρο πόλεμο, όπου η πολυδάπανη δύναμη των αμερικανικών αεροπλανοφόρων παραλύει μπροστά στη γεωμετρία των ρηχών υδάτων.
Ενώ τα ραντάρ του Πενταγώνου σαρώνουν τον ουρανό αναζητώντας βαλλιστικές τροχιές, η κύρια απειλή παραμονεύει στα βρώμικα νερά του βυθού.
Ο στόλος – «κουνουπιών» του Ιράν (Mosquito Fleet) λειτουργεί ως χειρουργικό νυστέρι στα χέρια της Τεχεράνης, που είναι ικανή να κλείσει τις αρτηρίες της παγκόσμιας αγοράς μέσα σε λίγες ώρες.
Ghadir: Το χάλκινο φάντασμα των 30 μέτρων
Η βάση της υποθαλάσσιας κυριαρχίας του Ιράν σχηματίζεται από τα υποβρύχια της κλάσης Ghadir.
Πρόκειται για καθαρό μινιμαλισμό μηχανικής.
Το μήκος τους φτάνει τα 29 μέτρα και το βάρος τα 120 τόνους.
Για σύγκριση, ένα τυπικό επιθετικό υποβρύχιο μοιάζει με φάλαινα μπροστά σε πιράνχα.
Ακριβώς αυτό το μικρό μέγεθος επιτρέπει στους Ιρανούς να κινούνται σε περιοχές όπου η ηλεκτρονική παρακολούθηση του ΝΑΤΟ χάνει την αποτελεσματικότητά της.
Οι ταραγμένες θάλασσες, η πυκνή κίνηση εμπορικών πλοίων και ο θόρυβος από την εξόρυξη πετρελαίου μετατρέπουν το Hormuz σε «άγνωστο σημείο» για υδροακουστικά συστήματα.
Η χαμηλή μάζα και το πετρελαιοηλεκτρικό σύστημα καθιστούν το Ghadir σχεδόν αθόρυβο, συγχωνευόμενο με την υφή του βυθού.
Όπως εξηγεί ο γεωλόγος Mikhail Egorov, ειδικός στην έρευνα και εξερεύνηση υδρογονανθράκων: Δεν είναι απλό πλοίο, είναι αυτόνομος ορυμαγδός.
Ο στόχος του δεν είναι η μονομαχία με ένα αντιτορπιλικό, αλλά η κρυφή τοποθέτηση ‘’δώρων’’ (σ.σ. νάρκες) στις πορείες των δεξαμενόπλοιων.
Η ανίχνευσή τους σε αυτές τις συνθήκες είναι έργο Σίσυφου».
Η Τεχεράνη εκπαιδεύει τα πληρώματα χρόνια για να λειτουργούν σε ακραίες συνθήκες ρηχών υδάτων.
Το Ιράν χαρτογραφούσε μεθοδικά κάθε μέτρο των ρηχών περιοχών.
Αυτά τα σκάφη μπορούν να εκτοξεύουν τορπίλες, αλλά το κύριο όπλο τους είναι τα νάρκες.
Η νυχτερινή τοποθέτηση δεκάδων ναρκών σε ένα στενό πέρασμα εξασφαλίζει την παράλυση της ναυσιπλοΐας για εβδομάδες.
Ασύμμετρος πόλεμος - Γιατί τα αεροπλανοφόρα είναι αδύναμα
Στο οπλοστάσιο του Ιράν υπάρχουν επίσης ισχυρότερα μέσα, όπως τα υποβρύχια Fateh (600 τόνων) και τα παλιά σοβιετικά Warszawynok (Project Kilo).
Ωστόσο, σε συνθήκες Hormuz οι μεγάλες πλατφόρμες γίνονται ευάλωτοι στόχοι.
Η στρατηγική του Ιράν βασίζεται σε μια «απρόσμενη απειλή», συνδυάζοντας μίνι υποβρύχια, ταχύτατα σκάφη kamikaze και μέσα μεταφοράς καταδρομέων. Αντί για ένα ακριβό πλοίο, δημιουργείται ένας στόλος εκατοντάδων φθηνών και επικίνδυνων «κεντριών».
Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι οι κλασικές αεράμυνες και ανθυποβρυχιακές άμυνες είναι σχεδόν άχρηστες απέναντί τους.
Τα ιρανικά πυραυλικά συστήματα έχουν ήδη αποδείξει ότι η εμβέλειά τους υπερβαίνει τις προβλέψεις, αυξάνοντας την ανησυχία του Πενταγώνου.
Αλλά αν ο πύραυλος μπορεί να αναχαιτιστεί από Patriot, η νάρκη ενός μικρού υποβρυχίου στον πολυσύχναστο διάδρομο είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί άμεσα.
Και όσο διαρκεί η εκκαθάριση, οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται.
Ο Artem Loginov, οικονομολόγος, σημειώνει: Κάθε σοβαρή κλιμάκωση στην περιοχή οδηγεί άμεσα σε κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Το Ιράν το κατανοεί και χρησιμοποιεί τα υποβρύχια του ως εργαλείο γεωπολιτικού εκβιασμού.
Η οικονομία είναι πρωταρχικής σημασίας όπλο.
Κουρτίνα με νάρκες στα δεξαμενόπλοια
Ο κύριος στόχος της Τεχεράνης δεν είναι η βύθιση του αμερικανικού αεροπλανοφόρου Gerald Ford.
Το κόστος είναι υπερβολικό και θα προκαλούσε πυρηνική αντίδραση.
Στόχος είναι η απόδειξη ότι η ναυσιπλοΐα στο στενό μπορεί να σταματήσει οποιαδήποτε στιγμή με την βούληση του Ιράν.
Τα μίνι υποβρύχια είναι το ιδανικό εργαλείο για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πρόσβασης.
Ενώ οι δυτικές συμμαχίες δοκιμάζονται και οι ειδικοί αναρωτιούνται για τη συνοχή του ΝΑΤΟ, τα υποβρύχια της κλάσης Ghadir παραμένουν σε υπηρεσία, μετατρέποντας το Ηormuz.
Ο Alexey Chernov, αναλυτής της αγοράς πετρελαϊκών προϊόντων, υπογραμμίζει: «Το υποθαλάσσιο δυναμικό του Ιράν συχνά υποτιμάται επειδή η προσοχή στρέφεται στους πυραύλους.
Αλλά είναι η υποθαλάσσια διάσταση που αποτελεί την πιο λεπτή μεταβλητή σε αυτή την εξίσωση».
Τα σύγχρονα δυτικά συστήματα υδροακουστικής επιτήρησης είναι σχεδιασμένα για μεγάλους στόχους στον ωκεανό. Στο Hormuz, ασφυκτιούν λόγω θορύβου.
Το Ιράν παίζει με το πλεονέκτημά του, χρησιμοποιώντας τη γεωγραφία ως όπλο.
Κάθε δεξαμενόπλοιο που περνά είναι δυνητικός όμηρος ενός σιδερένιου φαντάσματος βάρους μικρότερου από τον κινητήρα του.
Αυτή η «μαθηματική τρομοκρατία» λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από κάθε διπλωματική νότα.
Πονοκέφαλος ΗΠΑ για τα ... πιράνχας
Να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταστρέψουν τα υποβρύχια στις βάσεις τους.
Το Ιράν χρησιμοποιεί υπόγειες και ορεινές αποθήκες, με διασπορά κατά μήκος της ακτής.
Ένα στοχευμένο πλήγμα απαιτεί γενικό πόλεμο, για τον οποίο η Ουάσιγκτον δεν είναι έτοιμη.
Αναλυτές εκτιμούν ότι χρειάζονται 24-48 ώρες για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό ναρκοπέδιο στο Hormuz.
Η συνοδεία πολεμικών πλοίων λειτουργεί απέναντι σε πειρατικά σκάφη, αλλά όχι ενάντια σε νάρκες ή κρυφές τορπίλες.
Η εκκαθάριση υπό πυρά από παράκτιες βάσεις είναι σχεδόν αδύνατη χωρίς καταστολή όλης της ιρανικής άμυνας.
Τα Στενά του Hormuz παραμένουν ένας κρίσιμος γεωπολιτικός κόμβος, όπου η ασύμμετρη δύναμη, η γεωγραφία και η στρατηγική υπομονή του Ιράν δημιουργούν ένα υποθαλάσσιο παιχνίδι ισχύος που υπερβαίνει την τεχνολογική υπεροχή των μεγάλων δυνάμεων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών